نازنين الجاف
على الغيوم البيضاء,
كجنيّةٍ متلألئة على شاطئ سماءٍ صافية,
امتزج صوت الطيور
بفرح قلبي وخفقانه.
سرتُ نحو الجزء الآخر من ذاتي,
ونحو أحلامي,
حيث مضى عقلي وقلبي وإحساسي معًا
في الطريق الذي اختاروه.
نحو حياةٍ بلا نهاية,
ممتلئة بالتجربة والمعرفة والسكينة,
وبأطراف أصابعي دوّنتُ نوتة لحنٍ جديد,
جعل الكون كلّه يرقص.
ومع كل خطوةٍ أخطوها,
كانت ومضات النور تستقبلني.
نحو بريق عينٍ مشرقة كالشمس,
وشَعرٍ أبيض كثلجٍ
كان يلمع على ضفاف البحار
في عتمة ليالي الشتاء.
نحو حضنٍ غريب,
لكنه بدا كألفةٍ قديمة.
كطريقٍ ضائع في عمق غابةٍ مظلمة,
أو كطفلٍ بلا مأوى ولا عنوان
بعيدًا عن موطنه,
أو كلوحةٍ غير مكتملة
منسيّة في زاويةٍ مظلمة.
كأنني أطفو في نهرٍ هائج,
وأدور في دوّامة آلامي.
وأخيرًا.
شمعةٌ نحيلة
تحترق لتمنحني النور,
وتقودني في طريقي
نحو دربٍ واضحٍ وآمن.
كأنها قررت
أن تحترق حتى آخر قطرةٍ منها,
لتصل بي
إلى ضفّةٍ هادئة.
تابلۆیەکی لەبیرکراو
نازه نین الجاف
لەسەر هەورە سپیەکان وەک پەریەکی گەشاوە لە پانتایی ئاسمانێکی بێگەرد کە دەنگی باڵندەکان وخۆشی وترپەی دڵم تێکەڵ بەیەکتری بوون .
بەرەو بەشەکەی ترم وخەونەکانم ئەوەی مێشک ودڵ وهەستم هەڵیبژاردبوو بەڕێ کەوتم .
بەرەو ژیانێکی بێ کۆتایی پڕ لەئەزموون وزانیاری
وئارامی،بەسەری پەنجەکانم نۆتەی ئاوازێکی نوێم نوسیەوە
کەهەموو گەردونم بەسەما هێنابوو. ،لەگەڵ هەر هەنگاوێکمدا
بەرەو تروسکی روناکی پێشوازیم لێ دەکرا .
بەرەو گلێنەی چاوێکی گەشاوە وەکو خۆر، قژێکی سپی وەک
بەفری بەر کەنار دەریاکان لە شەوەزەنگی زستاندا دەدرەوشایەوە .
بەرەو ئامێزێکی نامۆ بەڵام وەک ئەوەی ئاشناییەکی دێرینمان
هەبوبێت .
وەکوو ڕێگا وونبوێک لە جەرگەی دارستانێکی تاریک یاخود وەکو
منداڵێکی بێ لانە وبێ ناونیشان دوور لەزێدی خۆی ، یان وەکوو
تابلۆیەکی تەواو نەکراوی لەیاد کراو لەسوچێکی تاریک جێ هێشتراو وەک ئەوەی لە رووبارێکی زەلکاو نقومی گێژەڵۆکەی ئازارەکانم بووم .
دواجار ڕیشاڵی مۆمێک کەخۆی دەسوتاند بۆ ڕوناک کردنەوەو ڕێڕەوی کردنم بەرەو ڕێگایەکی ڕوون وئاسودە .
وەک ئەوەی بڕیاری دابوو تا دوا قەترە خۆی بسوتێنێ وبمگەیەنێتە کەنارێکی ئارام
